مسئولان فرهنگی نخوانند

مسئولان فرهنگی نخوانند

در اکثر کشورهای دنیا، خبرنگاری شغلی همردیف با مشاغل دولتی و درآمدی همپای آنها دارد. اما در کشور ما گویا نگاه به این شغل حساس و پراسترس در حد یک سرگرمی و علاقه شخصی است. از همین رو خبرنگاران ایرانی در کنار این کار، به فکر شغل دوم و کسب درآمد هستند.

فروشندگی، اسنپ، کارگری، و هر کاری که بتوان چندرغاز پول از آن درآورد، انتخاب خبرنگاران برای شغل دومی و گذران زندگی است.

اینکه خبرنگاری تا پاسی از شب کنار خیابان دستفروشی کند و یا خبرنگار دیگری در مسیر تهیه گزارش خبری به عنوان راننده اسنپ فعالیت کند، دردآور است‌ و کک مسئولی از مسئولان فرهنگی نیز از این بابت نمی‌گزد.

متاسفانه در کشور ما به خصوص در مراکز استان‌ها و شهرستان‌ها حرفه روزنامه‌نگاری و مشتقات آن همچون خبرنگاری، عکاس خبری، ادیتور، و… درآمد چندانی ندارند و فعالان این حوزه مجبور به فعالیت در یکی از مشاغل مذکور به عنوان شغل دوم هستند.

درآمد کم، امنیت شغلی، بیمه، مسکن و هزار درد بی درمان دیگر سال‌های متمادی گریبان مطبوعه‌چی‌ها را چاک چاک کرده‌اند.

از ۳۶۵ روز سال، یک روز را به نام خبرنگار زده‌اند، آن هم نه از بابت تکریم خبرنگار، بلکه ایجاد فرصتی دیگر برای ارائه عملکرد سازمان خودشان، به نام خبرنگار و به کام مدیران!

علی‌رغم اینکه شغل خبرنگاری مشمول قانون مشاغل سختی زیان‌آور است ولی نزد مسئولان محلی از اعراب ندارد و هزار اما و اگر برای آن تعیین کرده‌اند.

حکایت ما خبرنگاران، حکایت سوزنی است که همه را شیک و مرتب می کند، ولی خود عریان و لخت بر سر قرقره نخ پیچیده شده است.

اما، با تمام این بی‌مهری‌ها، با تمام مشکلات معیشتی و مسائل صنفی، ما ایستاده‌ایم. بر قلم و آنچه می‌نویسد سوگند یا کرده‌ایم که حافظ منافع مردم، شهر، استان و کشور باشیم.

✍️ جهانبخش احمدیان

پوریا ساعدی